သတင္းေထာက္ ဟန္တင္ေအာင္ / ၂၁ ဧျပီ ၂၀၀၉
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း တပ္ဆင္ေထာက္ခံသည့္ အနီ၀တ္မ်ား၏ ၿပီးခဲ့သည့္ သႀကၤန္ကာလ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕လယ္ အၾကမ္းဖက္ ဆႏၵျပမႈကုိ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အာဘီဆစ္က စစ္တပ္ျဖင့္ ရွင္းလုိက္ႏုိင္ သည္။ သုိ႔ေသာ္ ႏုိင္ငံေရးတုိက္ပြဲက အၿပီးမသတ္။ ေျမေအာက္ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ ဆက္လက္လုပ္ကုိင္သြားမည္ဟု တိမ္းေရွာင္ေနသူ အနီ၀တ္ေခါင္းေဆာင္ တဦးျဖစ္သည့္ ဂ်ာကရာေပါ့က စထရိတ္တုိင္းသတင္းစာသို႔ မၾကာခင္က ေျပာသည္။
ထုိ႔အတူ အာဘီဆစ္ႏွင့္ ထုိင္းစစ္တပ္ၾကား ယုံၾကည္မႈမွာလည္း ပတၱယားၿမိဳ႕ အာဆီယံ ထိပ္သီးစည္းေ၀းပြဲၿပီးကတည္းက ကြာဟသြားသည္။ စစ္တပ္ႏွင့္ရဲ ထိပ္ပုိင္းေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ အေျပာင္းအလဲမလုပ္ေသးဟု အာဘီဆစ္က ကတိေပးထား၏။ သို႔ေသာ္ ဘန္ေကာက္အေရးေပၚအမိန္႔ကုိ မ႐ုပ္သိမ္းႏုိင္သည္မွာ စစ္တပ္ႏွင့္ရဲကုိ အျပည့္အ၀ မယုံၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ထုိင္းမီဒီယာအခ်ဳိ႕က ယူဆသည္။
ပတၱယား အာဆီယံထိပ္သီးစည္းေ၀းပြဲ လုံၿခံဳေရးေလ်ာ့ရဲမႈ
ပတၱယား အာဆီယံထိပ္သီးစည္းေ၀းပြဲ လုံၿခံဳေရးအတြက္ အစီအစဥ္ကုိ ဒု-၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဆူထက္က တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ သာမန္အားျဖင့္ဆုိလွ်င္ စစ္တပ္ႏွင့္ရဲ (၅,၀၀၀) ၀န္းက်င္ခ်ထား သည့္အတြက္ ပတၱယား အာဆီယံထိပ္သီးစည္းေ၀းပြဲ လုံၿခံဳေရးမွာ အနီ၀တ္ဆႏၵျပသူေတြကုိ ထိန္းထားႏုိင္သည့္ အေနအထားမွာရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပတၱယားလုံၿခံဳေရးကုိ အျပည့္အ၀မယုံဖုိ႔ ဆရာသမား ခၽြမ္လိပုိင္က သတိေပးသည့္တုိင္ အာဘီဆစ္က ဆူထက္ ႏုိင္ႏုိင္နင္းနင္း ကုိင္တြယ္ႏိုင္မည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။
ပတၱယားမွာ ဆႏၵျပသည့္ အနီ၀တ္ေတြ ထုိင္းလုံၿခံဳေရးကုိ ေဖာက္ထြက္ၿပီး အာဆီယံစည္းေ၀းခန္းမကုိ ၀င္စီးေတာ့မွ မိမိကုိယ္ ပစ္မွတ္ထားၿပီဟု အာဘီဆစ္ ရိပ္စားမိေၾကာင္း ေဆာင္းပါးရွင္ ထႏုန္ခမ္းေထာင္က The Nation သတင္းစာမွာ ေထာက္ျပသည္။
အာဆီယံေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ လုိက္ပုိ႔ၿပီးမၾကာခင္ အာဘီဆစ္ ဘန္ေကာက္သို႔ ရဟတ္ယာဥ္ျဖင့္ သုတ္ေျခတင္ ျပန္လာသည္။ တပ္ထဲမွ အာဏာသိမ္းလုိသူအုပ္စုႏွင့္ အနီ၀တ္ဆႏၵျပသူေတြ ဟန္ခ်က္ညီ စည္း၀ါးကုိက္ၿပီး အာဘီဆစ္ကုိ ပထုတ္မည့္အစီအစဥ္ေၾကာင့္ အာဘီဆစ္ အာဏာလက္လႊတ္ရမည့္ကိန္းျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ထႏုန္ခမ္းေထာင္က ေထာက္ျပသည္။ ထုိအေတာအတြင္း စစ္တပ္က ေသနတ္စပစ္တာနဲ႔ ထုိင္းျပန္လာၿပီး လူထုေတာ္လွန္ေရးႀကီးကုိ ေခါင္းေဆာင္မည္ဟု တပ္ဆင္ကလည္း ဗီဒီယုိမွတဆင့္ ႀကိမ္းထားသည္။
နယ္တပ္ေတြ ဘန္ေကာက္ေခၚၿပီ
အာဘီဆစ္သည္ အေရးေပၚအမိန္႔ထုတ္ျပန္ၿပီးသည္ႏွင့္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ စစ္တပ္အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အာႏုေပါင္လက္ မလႊဲေတာ့ဘဲ သူကုိယ္တုိင္ စီမံကြပ္ကဲ အမိန္႔ေပးေတာ့သည္။ စိတ္ခ်ရသည့္ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအခ်ဳိ႕ကုိ အာဘီဆစ္က ေခၚၿပီး တုိင္ပင္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အာႏုေပါင္၏ စစ္တပ္ကုိ သုံးမည့္အစား ေလာ့ဘူရီ၊ ကန္ခ်နဘူရီႏွင့္ နခြန္ရခ်ာ့ဆီမာျပည္နယ္ေတြမွ စိတ္ခ်ရသည့္တပ္ေတြကုိ ဘန္ေကာက္ကုိ လွ်ဳိ႕၀ွက္လာဖုိ႔ အာဘီဆစ္က အမိန္႔ေပးလုိက္ သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အာႏုေပါင္ပင္ မသိလုိက္ဟု ဆုိ၏။
ထႏုန္ခမ္းေထာင္၏ ေထာက္ျပခ်က္အရဆုိလွ်င္ ထုိအခ်ိန္က ဆႏၵျပအနီ၀တ္ေတြက ဘန္ေကာက္၏ အေရးႀကီး လမ္းဆုံ (၁၅) ေနရာကုိ ေနရာယူထားသည္။ ထုိဆႏၵျပအုပ္စုကုိ ျပည္ပေရာက္ တပ္ဆင္ႏွင့္ ျပည္တြင္းမွာ အာဏာသိမ္းလုိသည့္ အုပ္္စုက ထိန္းထားသည္။ ဆႏၵျပသူေတြေၾကာင့္ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ၿပီဆုိလွ်င္ စစ္တပ္၀င္ရမည္။ စစ္တပ္၀င္လွ်င္ ေသြးထြက္သံယုိျဖစ္မည္။ ေသြးထြက္သံယုိျဖစ္လွ်င္ အာဏာသိမ္းဖို႔ အေျခအေနေပးၿပီဟု တြက္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံး တြက္ေရးႏွင့္ စက္သူေဌးမကုိက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျပည္နယ္သုံးခုမွ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အာဘီဆစ္ေခၚလုိက္သည့္ တပ္ေတြက ဘန္ေကာက္အၾကမ္းဖက္မႈေတြကုိ ႏုိင္ႏုိင္နင္းနင္း ထိန္းလုိက္ႏုိင္သည္။
မီးပုံၾကားမွ ဘန္ေကာက္
သႀကၤန္ကာလ အႀကိဳေန႔ႏွင့္ အၾကတ္ေန႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕မွာ လမ္းဆုံလမ္းခြ ေနရာတုိင္းလုိလုိ မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေနသည္။ အနီ၀တ္ဆႏၵျပသူမ်ား မီး႐ႈိ႕ထားသည့္ ဘတ္စ္ကားမ်ား ကားတာယာမ်ား၊ လမ္းတားမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေျမျပင္လုိ ျဖစ္ေနသည္။ မီးေလာင္ေနသည္ကုိ ရပ္ကြက္ခံေတြက ၿငိမ္းသတ္ဖုိ႔လုပ္သည္ကုိ အနီ၀တ္ေတြက လက္မခံ။ ထုိေၾကာင့္ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ား ရပ္ကြက္ခံေတြႏွင့္ အနီ၀တ္ေတြ တဖက္ႏွင့္တဖက္ ခဲမ်ား၊ တုတ္မ်ားႏွင့္ ပစ္ေပါက္ေနၾကသည္။ ေစ်းဆုုိင္ေတြ ကုန္တုိက္ေတြ ပိတ္ကုန္သည္။ စည္ကားလွသည့္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ မီးခုိးလုံးေတြႏွင့္ ျပည့္ေနသည္။
ယင္းသုိ႔ ဘန္ေကာက္ႏုိင္ငံေရး မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေအာင္ ဧၿပီလ (၈) ရက္ေန႔မွာ လူထုေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ကြယ္က ႀကိဳးကုိ္င္သူမွာ အသက္ (၄၂) ႏွစ္ရွိ အနီ၀တ္ဆႏၵျပေခါင္းေဆာင္ ဂ်ကရာေပါ့ျဖစ္သည္ဟု Asia Times အြန္လုိင္းမွာ ေဆာင္းပါးရွင္ ေရွာင္ခရစ္စ္ပင္းက ေထာက္ျပသည္။ ဂ်ကရာေပါ့သည္ အေမရိကန္မွာ ပညာသင္ခဲ့သူျဖစ္ၿပီး တပ္ဆင္လက္ထက္က အစိုးရ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ အေရးအခင္းမွာ တပ္ဆင္ကုိ ဘုရင့္အတုိင္ပင္ခံေကာင္စီ၀င္အခ်ဳိ႕အား ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ရန္ ဂ်ကရာေပါ့က ႀကိဳးကုိင္ခဲ့သည္ဟု ေရွာင္ခရစ္စ္ပင္းက ဆက္လက္ ေ၀ဖန္ထားသည္။
မည္သူမွ်ႏုိင္သည့္ ပြဲမဟုတ္
မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ ဘန္ေကာက္သႀကၤန္အေရးအခင္းမွာ အနီ၀တ္ဆႏၵျပသူေတြ မႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အာဘီဆစ္ လည္း မႏုိင္ခဲ့ဟု ဘီဘီစီ သတင္းေထာက္ ဂၽြန္နသန္ဟက္က ယူဆသည္။ ထုိင္းႏုိင္ငံေရးမွာ အနီႏွင့္အ၀ါ ႏွစ္ျခမ္း ကြဲသြားသည့္ ကိစၥမွာ ဆင္းရဲသားႏွင့္ လူခ်မ္းသာၾကားျပႆနာ၊ ေက်းလက္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပၾကားျပႆနာ သက္သက္မွ် မဟုတ္။ ထုိ႔ထက္ နက္နည္းသည္ဟု ဂၽြန္နသန္ဟက္က သုံးသပ္သည္။
သို႔ေသာ္ ထုိင္းႏုိင္ငံေရးျပႆနာမွာ ဂၽြန္နသန္ဟက္ေျပာသကဲ့သို႔ အနီအ၀ါသက္သက္ အကြဲအၿပဲကုိ ၾကည့္႐ုံျဖင့္ အျပည့္အစုံ မျမင္ႏုိင္။ ေနာက္ကြယ္မွာ အာဏာလြန္ဆြဲေနသူေတြရွိေနသည္ဟု ေဆာင္းပါးရွင္ ဆူပါလက္ ဂ်နတ္ခြန္ဒီးက ဧၿပီ (၂၁) ရက္ထုတ္ The Nation သတင္းစာမွာ ေထာက္ျပသည္။
ေရာင္စုံႏုိင္ငံေရး
အနီအ၀ါဇာတ္လမ္းအစကုိၾကည့္လွ်င္ တပ္ဆင္ႏွင့္ အေပါင္းအပါေတြ ျဖဳတ္ခ်ဖုိ႔အတြက္ ပီေအဒီအဖြဲ႔သည္ တခ်ိန္က အ၀ါေရာင္၀တ္ၿပီး လမ္းေပၚစထြက္ခဲ့သည္။ တပ္ဆင္သည္ ဘုရင့္အေပၚ သစၥာမရွိဆုိသည့္ အျမင္ကုိ ဘုရင့္အတုိင္ပင္ခံေတြ ယူဆလာေအာင္ ေဆာ္ၾသခဲ့သည္ဟု ဆူပါလက္က ေျပာသည္။ မၾကာခင္ စစ္တပ္က ပီေအဒီဘက္လုိက္ၿပီး ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ အာဏာသိမ္းၿပီး တပ္ဆင္ကုိ ျဖဳတ္ခဲ့သည္။ အာဏာသိမ္းၿပီးမၾကာခင္ တပ္ဆင္ေထာက္ခံသူအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြ အနီ၀တ္ၿပီး စစ္အစိုးရကုိ ဆႏၵျပခဲ့သည္။ ဘုရင့္အတုိင္ပင္ ခံေကာင္စီ ဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပရမ္အား အာဏာသိမ္းမႈကုိ ႀကိဳးကုိင္သူအျဖစ္ တုိက္ခုိက္ေျပာဆုိခဲ့သည္။
အ၀ါ၀တ္အဖြဲ႔၏ ႏုိင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္ကုိ ျပန္ၾကည့္လွ်င္ အေနာက္တုိင္း ဒီမိုကေရစီစနစ္ေၾကာင့္ ထုိင္းအစိုးရ အဆက္ဆက္ အဂတိလုိက္စားမႈမ်ားလြန္းသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အနာဂတ္ပါလီမန္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ဦးေရ၏ (၃၀) ရာႏႈန္းကုိသာ အေရြးေကာက္ခံမ်ားကုိ ေပးၿပီး က်န္ (၇၀) ရာႏႈန္းကုိ ေခါင္းေခါက္ခန္႔သည့္ ကုိယ္စားလွယ္ မ်ားႏွင့္ဖြဲ႕ရမည့္ ႏုိင္ငံေရးသစ္ကုိ ေတာင္းဆုိ၏။ အနီ၀တ္မ်ားကမူ ေရြးေကာက္ခံကုိယ္စားလွယ္မ်ားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ သည့္ ဒီမိုကေရစီကုိ လုိလား၏။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အနီ၀တ္က အႏုိင္ရၿပီး ပီေအဒီႏွင့္ ဒီမိုကရက္ပါတီ အေရးနိမ့္၏။ ဤတြင္ အ၀ါ၀တ္ေတြ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး တပ္ဆင္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေပးထားသည့္ စမတ္အစိုးရႏွင့္ ဆြန္ခ်ိဳင္းအစိုးရကုိ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့သည္။
မၾကာခင္ တခ်ိန္က တပ္ဆင္ကုိ ေထာက္ခံခဲ့သူ ႏုိင္ငံေရးသမား ေန၀င္းခ်စ္ေခ်ာ့က သူကုိင္ထားသည့္ အမတ္ (၂၈) ဦးကုိ ဒီမုိကရက္ပါတီအာဏာရေအာင္ ၿခံခုန္ၿပီးေနာက္ပုိင္း အာဘီဆစ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေန၀င္းခ်စ္ေခ်ာ့ကုိ အာဏာရ ဒီမုိကရက္ပါတီဘက္ ဘယ္လုိပါလာေၾကာင္း အာဘီဆစ္ရွင္းမျပႏုိင္ သေရြ႕ ၎၏ အစိုးရကုိ ဒီမိုကေရစီအစုိးရဟု မေျပာႏုိင္ဟု ဆူပါလက္က ယူဆသည္။
ပတၱယား အာဆီယံအစည္းအေ၀းကုိ အနီ၀တ္ေတြ ဆႏၵျပခ်ိန္တြင္ ေန၀င္းခ်စ္ေခ်ာ့က သူ႔ေထာက္ခံသူ အျပာ၀တ္ေတြ ပြဲထုတ္ၿပီးေနာက္ အေျခအေန ပုိ႐ႈပ္ေထြးသြားျပန္သည္။ ဆႏၵျပအေရးအခင္း ထိန္းမႏုိင္ျဖစ္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အာဘီဆစ္က ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ အေရးေပၚေခၚရမည္ဆုိလွ်င္ ဒီမိုကရက္ပါတီမွာ အေရးအခင္းေၾကာင့္ ေသခ်ာေပါက္ အျပစ္တင္ခံရမွာျဖစ္သည့္အတြက္ ေန၀င္းခ်စ္ေခ်ာ့ေထာင္ထားသည့္ ဘြန္က်ိဳင္ထုိင္းပါတီက အျမတ္ထြက္သြားႏုိင္သည္ဟု ေထာက္ျပသည္။
ပီေအဒီကလည္း လႏွင့္ခ်ီသည့္ အ၀ါဆႏၵျပပြဲေၾကာင့့္ အာဘီဆစ္အစိုးရဖြဲ႕ႏုိင္သျဖင့္ အာဘီဆစ္အစိုးရအေပၚ ၾသဇာလႊမ္းဖုိ႔ ႀကိဳးစား၏။ ေနာက္ဆုံး ပီေအဒီေခါင္းေဆာင္ ဆြန္ထိ ေသနတ္ပစ္ခံရၿပီး မၾကာခင္ စစ္တပ္အႀကီး အကဲ ရဲခ်ဳပ္ႏွင့္ ဒု-၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဆူထက္ကုိပါ ရာထူးကဖယ္ရွားေပးဖုိ႔ အာဘီဆစ္အစိုးရကုိ ေတာင္းဆုိသည္။
စစ္တပ္ကလည္း ထုိင္းႏုိင္ငံေရးဂိုဏ္းဂဏေတြၾကား အေရးပါသည့္ အခန္းကုိ ယူထားျပန္သည္။ လက္နက္ကုိင္ ထားသည့္အဖြဲ႕ ျဖစ္သည့္အတြက္ အေျဖရွာေပးေရးထက္ ျပႆနာဖန္တီးႏုိင္သည္။ စစ္တပ္ကုိ ႏုိင္ေအာင္မကုိင္ႏုိင္ လွ်င္ အာဘီဆစ္ကုိ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းႏုိင္သည္ဟု ဆူပါလက္က ယူဆသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္တပ္က အာဘီဆစ္ကုိ အာဏာသိမ္းဖုိ႔ႀကိဳးပမ္းလွ်င္ တုိင္းျပည္လည္း ငါးပါးေမွာက္မည္၊ စစ္တပ္လည္း ၾကမၼာငင္မည္ဟု ေဆာင္းပါးရွင္ ဆူပြန္အန္ဂါရာက ေထာက္ျပသည္။
အာဘီဆစ္ကုိၾကည့္လွ်င္လည္း အေရးအခင္းကုိင္တြယ္မႈေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာမွာ သိကၡာတက္သြားေသာ္လည္း ျပည္တြင္းမွာ အေရးေပၚအမိန္႔ကုိ မ႐ုပ္သိမ္းရဲ ျဖစ္ေနသည္။
