ေ၀လင္း / ၂၆ ဧျပီ ၂၀၁၀
၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြင္း ဘရပ္ဆဲလ္ညီလာခံရဲ႕ စက္မႈဇုန္လုပ္သားမ်ားအေရး ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ တ႐ုတ္ျပည္ အလုပ္သမားေတြ တနာရီ ဆင့္ (၂၀) တလ (၄၇.၃၂၀) ေဒၚလာ၊ သီရိလကၤာမွာ တနာရီ (၄၀) ဆင့္ တလ အေမရိကန္ (၉၄.၆၄ ေဒၚလာ)၊ ထိုင္းအလုပ္သမားေတြက ဆင့္ (၇၈) ဆင့္ တလ အေမရိကန္ (၁၈၄.၅၄၈) ေဒၚလာ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွာ တနာရီ (၈) ဆင့္ တလကို အေမရိကန္ (၁၈.၉၂၈) ေဒၚလာႏႈန္းစီ လုပ္ခေတြ အသီးသီး ရေနၾကတယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။
ထုိင္း၊ ဗီယက္နမ္၊ လာအို၊ ကေမာၻဒီးယားက စက္မႈဇုန္လုပ္သားေတြ တလကို ေဒၚလာ (၁၀၀- ၁၂၀) ေလာက္ရေနခ်ိန္မွာ အိႏိၵယ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ ပါကစၥတန္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ စက္မႈဇုန္လုပ္သားေတြကေတာ့ တလကို အေမရိကန္ေဒၚလာ (၂၀ - ၃၀) ၀န္းက်င္ေလာက္သာ ရေနၾကပါတယ္။
၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာလ (၇) ရက္ေန႔မွာ ႏုိင္ငံစံု အလုပ္သမားအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူတို႔က တ႐ုတ္၊ ေဟာင္ေကာင္နဲ႔ အိႏၵိယ အပါအ၀င္ အာရွေဒသတြင္း အထည္ခ်ဳပ္လုပ္သားအားလံုးအတြက္ အက်ဳံး၀င္မယ့္ ဘံုအေျခခံ စံနမူနာ လစာေငြတရပ္ ခ်မွတ္ေရးဆြဲခဲ့ၾကရာမွာ သာမန္အလုပ္သမား မိသားတစု (လူႀကီး ၂ ဦး၊ ကေလး ၂ ဦး အပါအ၀င္) အတြက္ လစဥ္ စားေသာက္ေနထိုင္ေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး အစရွိတဲ့ ကိစၥအားလံုး ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၄၇.၅) ေဒၚလာ လိုအပ္တယ္လို႔ ေၾကညာထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႔ လႈိင္သာယာစက္မႈဇုန္က လုပ္သားေတြ ရၾကတဲ့ လစာဟာ ဒီစံႏႈန္းထားထက္ ေခါက္ခ်ဳိးမက နည္းပါးလြန္းလွတဲ့လစာပါ။ ဒီလို ၀င္ေငြနည္းတာခ်င္းအတူတူူ အိမ္နီးခ်င္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ စက္မႈဇုန္လုပ္သားေတြမွာ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးတုိက္ပြဲ သက္သက္သာမက တျခားပါတီ၊ အသင္းအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ပါ ႏိုင္ငံေရးအရ ပူးတြဲဆႏၵျပ လႈပ္ရွားႏုိင္ခြင့္ရွိေနတာကေတာ့ ျမန္မာစက္မႈဇုန္လုပ္သားမ်ားထက္ ပိုၿပီးကံေကာင္းေနတဲ့ အခ်က္တခုလုိ႔ ဆိုရမလုိပါ။ စဥ္ဆက္မျပတ္ တုိက္ခုိက္္ေနၾကတဲ့ စက္မႈဇုန္ဆႏၵျပမႈမ်ားစြာအနက္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္တုန္းက ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ စက္မႈဇုန္လုပ္သားေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲရ သပိတ္ႀကီးတခုအေၾကာင္း ဆက္စပ္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ သင့္တာမို႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါရေစ။
ေခြၽးထုတ္စက္႐ံုေတြ အလိုမရွိ
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံမွာ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္ ကတည္းကစၿပီး ရယ္ဒီမိတ္ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာခဲ့တာပါ။ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ လုပ္ငန္းေပါင္း (၄,၀၀၀) ေလာက္ တည္ေထာင္ထားသလုိ အလုပ္သမား (၂) သန္းခြဲေလာက္က ဒီအထည္ေတြကို ထုတ္လုပ္ေပးေနရတာပါ။ ထြက္ကုန္္အမ်ားစုကို အေနာက္ဥေရာပ (EU) ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ အေမရိကန္ဘက္ တင္ပို႔ေနၿပီး စက္႐ံုမ်ားက လုပ္သားအမ်ားစုဟာ ဆင္းရဲတဲ့ အမ်ဳိးသမီးအလုပ္သမားေတြပါ။ (မွတ္ပံုတင္၊ မွတ္ပံုတင္မဲ့) စက္႐ံုေပါင္း (၃,၄၈၀) ကေန အလုပ္သမေပါင္း (၁.၈) သန္းကို အလုပ္ကိုင္ ရွာေဖြေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွာ (၁၀၀) ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ျပဳေပးထားတာမုိ႔ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ စာရင္းဇယားေတြအရ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈတန္ဖိုး အေမရိကန္ေဒၚလာ (၄၈၁၇.၀၅ ) သန္းမွာ ေရနံနဲ႔သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔က႑ (၁၂၀၃.၄၀) သန္း၊ ဆက္သြယ္ေရးက႑ (၁၄၀၅.၉၆) သန္း၊ ခ်ည္ထည္ထြက္ကုန္ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း (၉၂၅.၀၃ ) သန္း စသည္ျဖင့္ အထည္ခ်ဳပ္စက္မႈဇုန္ေတြဟာ ႏုိင္ငံ၀င္ေငြ အဓိကရွာေဖြေပးတဲ့ တတိယေျမာက္ လူသားရင္းျမစ္ က႑တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြကေနၿပီး ႏွစ္စဥ္ အသားတင္၀င္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၇) ဘီလီယံဖိုး ရရွိေနတာ ျဖစ္ၿပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏို္င္ငံျခား တင္ပို႔ကုန္အားလံုးရဲ႕ (၇၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကို ဒီလုပ္သားေတြက ထုတ္လုပ္ေပးေနၾကတာပါ။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏုိင္ငံျခားပို႔ကုန္ စုစုေပါင္းတန္ဖိုးေပါင္းက (၁၅.၅၇) ဘီလီယံ အေမရိကန္ေဒၚလာပါ။ အထည္ခ်ဳပ္က႑ကေန ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ပို႔ကုန္ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၁၁) ဘီလီယံ၊ ၂၀၁၀ မွာ (၁၃) ဘီလီယံဖိုး တုိးတက္ထုတ္လုပ္ဖုိ႔လည္း ရည္ရြယ္ထားတာမုိ႔ ေနာင္ဆုိရင္ အမ်ဳိးသားထုတ္ကုန္ (၈၀) ရာခုိင္ႏႈန္းပမာဏကို တျပည္လံုးရွိ အလုပ္သမားဦးေရ စုစုေပါင္း (၄၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္သံုးၿပီး တုိးခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္သြားဖုိ႔ရွိပါတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ေဖာင္းပြမႈကို ထိန္းညႇိထားႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ အစိုးရ ေၾကညာေနခ်ိန္မွာ အလုပ္သမားေတြခမ်ာ လစာေငြကို (၂) လေလာက္ ေနာက္က်ခံစားေနရၿပီး (၁) လမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ (၂၀) ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ လစာေငြရၾကတာေၾကာင့္လည္း ဒကၠာၿမိဳ႕လယ္ လမ္းမေပၚကုိ မၾကာခဏထြက္ၿပီး အလုပ္သမားေတြ ဆႏၵျပေနၾကရတာပါ။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ အထည္ခ်ဳပ္အလုပ္သမားေတြဟာ သူတို႔လစာေငြ၊ အခ်ိန္ပိုလုပ္ခေတြကို ပံုမွန္မရၾကတဲ့အျပင္ ရက္သတၱပတ္မွာ နားရက္ဆိုတာကလည္း လံုး၀ရွိၾကျပန္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔လစာေငြထဲက (၂) ရာခုိင္ႏႈန္းကို အလုပ္ရွင္ေတြက ျဖတ္ယူတတ္ပါေသးတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလအတြင္း ဒကၠာၿမိဳ႕အျပင္ဘက္က စက္႐ံုတခုၿပိဳက်ၿပီး အလုပ္သမ (၆၃) ေယာက္ ေသ၊ (၈၄) ေယာက္ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့သလုိ ေဖေဖာ္၀ါရီလတုန္းကလည္း စက္႐ံုမီးေလာင္ၿပီး လုပ္သား (၅၀) ေသ၊ (၁၀၀) ေက်ာ္ဒဏ္ရာရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြလည္း ရွိခဲ့ပါေသးတယ္။ အလုပ္ရွင္ေတြဘက္က စစ္တေကာင္း၊ ဒကၠာလို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာေတာင္ လိုအပ္တဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား အလံုအေလာက္ မရတာမုိ႔ စက္စြမ္းအင္ အျပည့္မလည္ပတ္ႏုိင္ဘဲ ထုတ္လုပ္မႈ (၅၀) ရာခုိင္ႏႈန္း က်ဆင္းႏုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ခ်က္ေနသလုိ စီးပြားကပ္ပ်က္ေၾကာင့္လည္း ထုတ္လုပ္မႈစရိတ္မွာ (၂၀) ရာခုိင္ႏႈန္း တုိးျမင့္လာတယ္လုိ႔ ဆုိေနၾကျပန္ပါတယ္။
ဒကၠာၿမိဳ႕အနီး စက္မႈၿမိဳ႕ေတာ္ ဆာဗား သိုးေမႊးထည္ စက္႐ံုအုပ္စုမွာ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေမလ (၂၃) ရက္ေန႔က အလုပ္သမားလုပ္ခေတြ အပါအ၀င္ အပတ္စဥ္ အလုပ္ပိတ္ အားလပ္ခြင့္ ခံစားခြင့္ေတြ ရရွိဖုိ႔ ေတာင္းဆုိထားခဲ့တဲ့ ေတာင္းဆုိခ်က္ (၁၁) ရပ္ကုိ စက္႐ံုပိုင္ရွင္ေတြ ျငင္းပယ္ခဲ့႐ံုမက အလုပ္သမားေတြကိုပါ စက္႐ံုထဲပိတ္ေလွာင္ ေရျဖတ္မီးျဖတ္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခ့ဲရာကေန မခံမရပ္ျဖစ္ၾကၿပီး သပိတ္ေမွာက္အလုပ္သမားေတြက စက္႐ုံနဲ႔တကြ ကားေတြ စက္ကိရိယာေတြကို မီးတင္႐ႈိ႕ခဲ့ၾကသလို တုိင္းတပါး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြကိုလည္း ေမာင္းထုတ္ပစ္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္လို သပိတ္မ်ဳိးေတြက ႏွစ္တုိင္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွာ ျဖစ္ပြားေနက်မို႔ သိပ္မထူးဆန္းေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီလို သပိတ္ေမွာက္ခြင့္ရၾကတဲ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ စက္မႈဇုန္လုပ္သားေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို နည္းနည္းေလး ဆက္ေလ့လာၾကည့္ဖို႔ေတာ့ လိုလာပါလိမ့္မယ္။
တြဲဆက္လက္မ်ား
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ အေရးအခင္းအတြင္း ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ စက္႐ံုေပါင္း (၂၅၀) ေက်ာ္အနက္ (၃၀) ဟာ ဆာဗား ပို႔ကုန္အုပ္စု နုိင္ငံျခားသားပိုင္ စက္႐ံုေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ အထည္ခ်ဳပ္ ထုတ္လုပ္တင္ပို႔သူမ်ားအစည္းအ႐ံုး ဒု-ဥကၠ႒ တဦးျဖစ္သူ ဆာဟာဒတ္ ေဟာ့စိန္ ေခ်ာင္ဒရီကေတာ့ ဆာဗားစက္မႈဇုန္က စက္႐ံု (၂၁) ႐ံုအပါအ၀င္ စက္႐ံုေပါင္း (၃၀၀) နီးပါး မီး႐ႈိ႕ခံရၿပီး (၃) ရက္တာၾကာျမင့္ခဲ့တဲ့ စက္မႈဇုန္အလုပ္သမားအဓိက႐ုဏ္းမွာ စုစုေပါင္း အေမရိကန္ေဒၚလာ (၄) ဘီလီယံဖုိး (တက္ကာ ေငြ သန္း ၇၀) နီးပါး ဆုံး႐ႈံးနစ္နာခဲ့ရေၾကာင္း၊ အလုပ္သမား (၃) ဦး ေသဆံုးၿပီး ရာနဲ႔ခ်ီ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
အလုပ္သမားအခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူ အလုပ္သမားသမဂၢ အမ်ဳိးသမီးေခါင္းေဆာင္ ရွရင္းအာတာကေတာ့ လံုး၀ အလုပ္နားရက္ မရွိတာေၾကာင့္ အခုလို အလုပ္သမားေတြ ေဒါသထြက္ၿပီး အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္ရတာပဲလုိ႔ အျပစ္တင္ပါတယ္။ ပိုင္ရွင္ေတြက အလုပ္သမားေတြကို လုပ္ခနဲ႔ အိုဗာတုိ္င္ေၾကး ပံုမွန္မေပးၾကတဲ့အျပင္ အလုပ္ရွင္က သူတုိ႔လုပ္ခနဲ႔ အုိဗာတိုင္ေၾကးေပၚကေနၿပီး (၂) ရာခုိင္ႏႈန္း ျဖတ္ေလ့ရွိတယ္လုိ႔ အလုပ္သမားေတြ ယံုၾကည္ေနၾကေၾကာင္းကိုလည္း သူမက စြပ္စြဲထားျပန္ပါတယ္။
အစိုးရျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး လာဖိုဇာမန္က ဒါဟာ အစုိုးရအတြက္ အဖ်က္လုပ္ရပ္မ်ားျဖစ္သလို အိႏၵိယနယ္ျခားစက္မႈဇုန္ေတြက ကူးစက္လာတဲ့ ျပႆနာမ်ားလို႔ ေျပာပါတယ္။
အတုိက္အခံပါတီ ေခါင္းေဆာင္ ရွိတ္ဟာစီန၀ါဂ်စ္ကေတာ့ လက္ရွိအစုိးရရဲ႕ မေအာင္ျမင္ခ်က္ေတြ အားလံုးကို အလုပ္သမားေတြအေပၚ အျပစ္ပံုခ်ေနတယ္လို႔ေျပာၿပီး အလုပ္သမားေတြအေပၚ လက္ရွိ (BNP) ပါတီ အစိုးရရဲ႕ ဗိုလ္က်ႀကီးစုိးမႈ ျပန္႔ပြားလာတာပဲလုိ႔ ေထာက္ျပေ၀ဖန္ခဲ့ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးသမားမဟုတ္တဲ့ ဘဂၤလား စီးပြားေရးေရွ႕ေဆာင္ေတြကလည္း အလုပ္ရွင္ေရာ အစိုးရကပါ လုပ္သားေတြအေပၚ ဗိုလ္က်အႏုိင္က်င့္ေနတယ္လို႔ စြပ္စြဲၿပီး ဘဂၤလား စီးပြားေရးအသင္း ဥကၠ႒ ကြာစီခုိလီကြစ္ဇာမန္ကေတာ့ ဒီျပႆနာဟာ ေရရွည္မေျဖရွင္းႏုိင္မယ့္ ျပႆနာတရပ္ပဲလို႔ အခိုင္အမာထပ္ၿပီး ေထာက္ျပပါတယ္။
ဘဂၤလား အလုပ္သမားအေရး ေလ့လာေရးသိပၸံ (BILS) ကေတာ့ ၁၉၉၇-၂၀၀၁ မွာ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းရွင္ေတြဘက္က ျပႆနာကိုတားဆီးဖို႔ သေဘာတူညီခ်က္ (၄) ခ်က္ လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အစိုးရ သတ္မွတ္ေၾကညာ ေပးထားတဲ့ အနိမ့္ဆံုးလစာ (၂၅) ေဒၚလာႏႈန္းကို ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တုန္းကတည္းက အာမမခံခဲ့သလုိ စက္႐ံုလုပ္ငန္းႀကီးမ်ားအတြက္ လမ္းၫႊန္ခ်က္ (၂၄) ရပ္အျပင္ အျခားအလုပ္သမားဥပေဒ ဘယ္တခုကိုမွ စက္မႈဇုန္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ မလုိက္နာၾကဘူးလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
တဆက္တည္းမွာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ အလုပ္သမားသပိတ္ေတြ တခုနဲ႔တခု ဆက္ႏႊယ္ပတ္သက္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔ရႏုိင္ပါေသးတယ္။ အတိုက္အခံ ရွိတ္ဟာစီနာ၀ါဂ်စ္ရဲ႕ ၫြန္႔ေပါင္း (၁၄) ပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖို႔ ဇြန္ (၁၃-၁၄) ရက္အထိ (၃၆ ) နာရီ္ၾကာ သပိတ္ေမွာက္ဖို႔နဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ ဥကၠ႒ ျပန္လည္ေရြးခ်ယ္ဖို႔ တုိက္ပြဲ၀င္ ေတာင္းဆိုလုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ လူေတြ ရာနဲ႔ခ်ီ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လ (၁၁) ရက္ေန႔ ဒကၠာ သပိတ္ေမွာက္ အေရးခင္းမွာ ပုလိပ္ေတြရဲ႕ အတိုက္ခံေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ ျပဳမူခ်က္ေတြကို အေရးယူေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။
ဒါေတြအားလံုးဟာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က အလုပ္သမားသပိတ္ေတြနဲ႔ တျခားေသာ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဆက္စပ္မႈရွိရွိ အျပန္အလွန္ ေထာက္ခံအားေပး တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကပံုေတြပါ။
အေနာက္ရပ္က ေခြၽးမုန္တုိင္း
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လထဲမွာ အေျခအေနေတြ ဆက္ဆိုး၀ါးေနၿပီး သပိတ္တုိက္ပြဲေတြဟာ ဒကၠာ ျပဳျပင္ထုတ္လုပ္ဇုန္ကေန ဆာဗား၊ အ႐ွဴလီရာ၊ ဂါဇီပါလ္ နယ္ေျမအထိ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားပါေတာ့တယ္။ ၂၀၀၆ ေမ (၂၃) ရက္ေန႔ မွာေတာ့ ျဖစ္ပြားမႈအရွိန္ ျမင့္တက္ခဲ့ၿပီး စက္႐ံုလုံၿခံဳေရး၊ ပုလိပ္ေတြ၊ ျပည္သူ႔စစ္မ်ားအျပင္ ဘဂၤလားနယ္ျခားေစာင့္ ႐ိုင္ဖယ္တပ္အင္အား (၃,၀၀၀) ကို ေခၚယူေျဖရွင္းခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အစိုးရက စက္႐ံုေတြကုိ အတင္း၀င္ေရာက္စီးနင္းၿပီး အလုပ္သမားေတြကို ေမာင္းထုတ္၊ စက္မႈဇုန္ကို သံဆူးႀကိဳးကာရံ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့သလုိ အေရးေပၚ ဆူပူမႈႏွိမ္နင္းေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြပါ ၀င္ေရာက္ေျဖရွင္းေပးရတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးထိခုိက္မႈအဆင့္ထိ အေျခဆိုက္ေရာက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုး အစုိးရဘက္က ဖမ္းဆီးထားတဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အလုပ္သမားသမဂၢ၀င္ေတြ ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔ အေျခခံလုပ္ခလစာ စီစဥ္သတ္မွတ္ေပးဖို႔ အလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ဆုိတဲ့ အလုပ္သမားတို႔ရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ စက္မႈဇုန္လုပ္သား ေတာင္းဆိုခ်က္အမ်ားစုကို အစိုးရနဲ႔ အလုပ္ရွင္ေတြဘက္က လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့လို႔လည္း စေန၊ တနဂၤေႏြ အားလပ္ခြင့္ရက္၊ မီးဖြားခြင့္ရက္၊ လုပ္သားမွတ္ပံုတင္၊ ျပင္ပထြက္ခြင့္ လက္မွတ္ စတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ားအျပင္ အဓိကက်တဲ့ လုပ္ခလစာေငြကလည္း အရင္ အလုပ္သမားသပိတ္မတိုင္မီ တက္ကာေငြ (၉၄၀) အေမရိကန္ (၁၄.၀၃) ေဒၚလာကေန အခု တက္ကာေငြ (၃,၀၀၀) အေမရိကန္ (၄၄.၇၉) ေဒၚလာထိတိုးၿပီး သတ္မွတ္ေပးခဲ့တာမုိ႔ ၂၀၀၆ ေမလ အလုပ္သမားသပိတ္ လံုး၀ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ (New Age, 29 June 2006)
အခုလုိေအာင္ျမင္မႈဟာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ တႏွစ္တည္း ပြဲၿပီးမီးေသ အရွိန္တန္႔မသြားခဲ့ပါဘူး။ ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေတြမွာ ေနာက္ထပ္ စက္မႈဇုန္အလုပ္သမားဆႏၵျပပြဲေတြ တခုၿပီးတခု ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားခဲ့ပါေသးတယ္။ ၂၀၀၆ ေမ၊ ဇြန္ အလုပ္သမား တုိက္ပြဲေတြအျပင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ပထမအပတ္အတြင္း ဒကၠာစက္မႈဇုန္ စက္႐ံု (၄) ႐ံုက အထည္ခ်ဳပ္လုပ္သားေတြ လစာေငြ (၂) ေဒၚလာကေန (၃) ေဒၚလာအထိ ထပ္တုိးေပးဖုိ႔ ဆႏၵျပခဲ့ရာ ပုလိပ္ေတြ ႐ိုက္ႏွက္ၿဖိဳခြင္းခဲ့လုိ႔ လူ (၅၀) ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ၾကသလုိ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ဒုတိယပတ္ (၁၅) ရက္ေန႔မွာလည္း လုပ္သားေပါင္း (၁) ေသာင္းခြဲေလာက္ဟာ ကုန္ေစ်းနႈန္းျမင့္တက္လာလို႔ နဂိုသေဘာတူထားၿပီးျဖစ္တဲ့ လစာေငြ (၁) လကို အေမရိကန္ (၂၅) ေဒၚလာႏႈန္းရရွိေရး စက္႐ံုေရွ႕ထိုင္ၿပီး ဆႏၵျပခဲ့ၾက ျပန္ပါတယ္။ ဒကၠာစက္မႈဇုန္မွာ ဆႏၵျပမႈေတြဟာ လႈိင္းတံပိုး၊ မုန္တုိင္းေတြလုိပဲ ႏွစ္စဥ္မျပတ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မရပ္မနား ဆက္လက္တုိက္ခတ္ေနခဲ့ပါတယ္။
၁၉၆၀ လြန္္ကာလ စက္မႈဇုန္သစ္ေတြနဲ႔အတူ စတင္သေႏၶတည္လာခဲ့တဲ့ အလုပ္ရွင္ အလုပ္သမားၾကား မေျပလည္မႈ ျပႆနာေတြဟာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ စက္မႈန္ဇုန္လုပ္ငန္းရွင္ေတြအဖုိ႔ေတာ့ ေမြးရာပါ ေရာဂါဆိုးႀကီးတရပ္လုိပါပဲ။ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးတခု ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတိုင္းမွာ ဆႏၵျပဖို႔ရာ ျပႆနာအသစ္ေတြ ထပ္တလဲလဲ ေပၚေပါက္လာစၿမဲ မဟုတ္ပါလား။
ရည္ၫႊန္း
1/ High commission for the people’s republic of Bangladesh/London
Trade and Invesment promotion report 2008
2/ Thousands of Banglardeshi textile workers burn factories as wage protest spread -------
-----AFX News May 23 2006
3/ Banglardesh ; Industrial Chaos Worsens PoliticaL Instability -------by Dr. Anand Kumar
4/Journal of International Women's Studies Vol . 11 # 1 November 2009 289
5/Banglardesh tixitiles unravelled by price war. protests -------- ( A F P July 1 2009)
6/The ready-made garments industry in Banglardesh;
7/A means to reducing gender-based social exclusion of women? ---Nidhi Khosla 1
8/International Institute for Labour Studies Geneva ---------Kamala Sankaran
9/Garment worker's revolt in Banglardesh ----------- Libcom.org
